آخرین زمستان استبداد
هفته اول اسفندماه 1389، دوگانه ای را در بطن خود بر بستر توفانهای روزمره سیاسی - اجتماعی حمل می کند: زندگی و مرگ" نظام مقدس جمهوری اسلامی".

نخستین روزهای سی و سومین سال "حیات نظام" ، شمارش معکوس برای پایان آن هم هست.

(بخش سوم )
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران،
یک سند سراسر تبعیض و بیداد است ،
چون تنها باورهای سیاسی- ایدئۆلۆژیک پیروان،
یک فرقه ی مذهبی شیعه را، نمایندگی میکند وبس!

29/01/201 نوشته ی : کیومرث نیک رفتار

یلدا ،از جهت معنی، واژه ئیست "سریانی= سۆریانی"، به معنی تولد، یا ، زادروز،که پایه و ریشه و فلسفه ی وجودی آن، در فرهنگ میترائی ،(یا آئین مهری ایرانیان ) کاشته وبارور شده ولی در درازای زمان، کاربردهای متفاوت دیگری نیز ، پیدا کرده است.

فاجعه ئی که با برابری منبر وتخت،آغاز شد؛
جز با جدائی دین از ساختارحکومت،
پایان نمیتواند گرفت !

قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران،
یک سند سراسر تبعیض و بیداد است؛
چون، تنها پیروان یک فرقه ی شیعه را، نمایندگی میکند و بس !

پیشگفتار:
"الفبای" زبان فارسی،از سده ها پیش، از 32 واک (حرف) بوجود آمده ودر سیر تکاملی خود؛ به شکل امروزیش رسیده است ، که امروزهم نه تنها ایده آل نیست؛ بلکه آشکارا پیداست که از یک بیماری مزمن ، به شدت ،درد میکشد!

واژه ی هۆرامان:

از ترکیب دو واژه ی "هۆر= خۆر= خورشید = نماد روشنائی = اهورمزدا"+ " مان = وه ند = وند = سرزمین،خاستگاه ، جایگاه "بوجود آمده است ؛که میتوان آنرا به "سرزمین اهورای بزرگ " معنی کرد. وهمین معنی ، به تنهائی میتواند بیانگر پیوستگی هۆرامان، با فرهنگ ایران باستان ، باشد.